Ode aan al dat was

Aan al dat was en nooit zal zijn, denk ik.
Aan al dat kon zijn, zonder dat het gebeude.
Aan al die tijd samen, samen, alleen maar samen.
Aan alle momenten, dat ik alleen en samen alleen .

Aan wie ik achterliet, alleen met mijn verdriet.
Aan wie ik achterliet, teneergeslagen alleen.
Aan wie mij achterliet, alleen met de gedachte samen.
Aan wie ik achterliet, voor alsnog mezelf alleen.

Aan haar wie ik mis, te weinig om bij te zijn.
Aan haar wie ik mis, te veel om weer samen te zijn.
Aan haar wie ik mis, zij die wist, wie zij wilde dat ik was.
Aan haar die mij mist, net zozeer ik mezelf mis.

Aan mezelf, wie ik verwijt niet gedaan te hebben.
Aan mezelf, die ik liever niet had willen zijn.
Aan mezelf, de persoon die alles beter wist.
Aan mezelf, de persoon die beter moest weten.

Ode aan al dat was en nooit zal zijn.
Ode aan al dat kon zijn en ooit bijna was.
Ode aan al dat ooit had kunnen zijn.
Ode aan al dat ooit op een dag.

De dag, dat het leven opnieuw begint.
Ode aan de dag, dat mijn leven weer begint.
Ode aan de dag, een jaar na een nieuw begin.
Ode aan de dag, dat ik weer gelukkig was.