vraagje

Ik wil antwoorden op de vragen die ik nooit gesteld heb, maar er wel zijn.
Al doet het antwoord mij vermoeden dat er meer was dan dat er ooit zal zijn.
Onwetend wat de vraag noch antwoord bereiken zal,
afvragend beantwoordend bevreemd doch gespannen
De vraag ik mij stel, ooit beantwoord, of gesteld.
Bevredigend, latent, introvert of gewoon “saai”te noemen.
Ik weet niet wat ik zeggen moet
Dat vraag ik mij af.
Bij deze.

Ode aan al dat was

Aan al dat was en nooit zal zijn, denk ik.
Aan al dat kon zijn, zonder dat het gebeude.
Aan al die tijd samen, samen, alleen maar samen.
Aan alle momenten, dat ik alleen en samen alleen .

Aan wie ik achterliet, alleen met mijn verdriet.
Aan wie ik achterliet, teneergeslagen alleen.
Aan wie mij achterliet, alleen met de gedachte samen.
Aan wie ik achterliet, voor alsnog mezelf alleen.

Aan haar wie ik mis, te weinig om bij te zijn.
Aan haar wie ik mis, te veel om weer samen te zijn.
Aan haar wie ik mis, zij die wist, wie zij wilde dat ik was.
Aan haar die mij mist, net zozeer ik mezelf mis.

Aan mezelf, wie ik verwijt niet gedaan te hebben.
Aan mezelf, die ik liever niet had willen zijn.
Aan mezelf, de persoon die alles beter wist.
Aan mezelf, de persoon die beter moest weten.

Ode aan al dat was en nooit zal zijn.
Ode aan al dat kon zijn en ooit bijna was.
Ode aan al dat ooit had kunnen zijn.
Ode aan al dat ooit op een dag.

De dag, dat het leven opnieuw begint.
Ode aan de dag, dat mijn leven weer begint.
Ode aan de dag, een jaar na een nieuw begin.
Ode aan de dag, dat ik weer gelukkig was.

maak van mijn hart geen moordkuil

Zoals velen die mij kennen al weten, schrijf ik al jaren de frustraties van me af.
Maar aangezien ik het ook wel een beetje zonde vind om alles wat ik geschreven heb, te laten ontbinden op de grote hoop ben ik nu bezig een en ander te bloggen, want gedeelde smart is ..
Maar ja om hier een goed begin aan te geven iets wat recentelijker werk

Alsmede de dag verstrijkt en ik me het idee waan dat jij er nog bent,
Doet slapen de druk iets verlagen.
Het verlangen naar onafhankelijkheid en het gemis van jouw tederheid,
doet wij verdwaast en versuft kijken naar datgeen mij het meeste stoort:
mijn spiegelbeeld.
Als al die keren dat ik jouw gezicht vasthield en liefkozend het mijne beschouwde,
die keren mijn wanhoop en frustraties om hadden gelegd.
Zou ik zeggen, na alle jaren,
wij waren zo gelukkig samen.