Een helder moment,
kort maar verlichtend.
Met een schoonheid,
die vaak afwezig blijft.
Met een liefde voor het leven,
Ongekend intens.
Een heldere kijk,
op alles wat is gebeurt en komen zal.
Een heldere hemel,
Geen wolkendek.
Geen regen, alleen zon.
Geen ellende, alleen helder.
Een heldere geest,
een moment van rust en vrede.
Een moment, een fractie van het leven.
Alles helder, mooi, zo mooi.
Alles even mooi,
Even, heel even.
Waan ik mijzelf gelukkig.
woensdag 12 september 2007
dinsdag 11 september 2007
Het leven, de liefde, vrienden en de waarheid in het hart.
Welkom, bij de vrienden die weten wat het leven is, het doelloos dwalen tegen beter weten in.
Het steeds weer verlangen naar de tijd van toen, weleer.
Niets wetend, slechts verlangend, naar... Mijn god, nog voor één keer.
Te weten, wat ik toen wist en hebben wat ik had.
Te wezen met diegene, wiens alles ik aanbad.
Verdrinken in het leven, te weten het is goed.
Maar alles achterlatend, alleen omdat het moet.
Het streven naar perfectie, een deur die nimmer sluit.
Omgeven door de liefde, die uit het leven is ontluikd.
Te weten, door te vergeten, een nuchter samenzijn, om na jaren te kunnen zeggen... mijn god wat was het fijn.
In alles zit een waarheid, een kern en een moraal.
Hoe dit alles aan zijn eind komt...
schrijf zelf je verhaal.
Opstaan na het vallen, een keerpunt vanuit jezelf.
Te koesteren wat je lief is, besluit je vanuit jezelf.
Als het leven, om het even, je doet lachen of je huilt.
Zal je altijd kunnen zeggen...
Dat de waarheid ergens binnen in je schuilt.
Het leven oh zo mooi en zo prachtig maar toch soms iets te hard.
Het leven moet je leven.
Vanuit jezelf en uit je hart.
Het steeds weer verlangen naar de tijd van toen, weleer.
Niets wetend, slechts verlangend, naar... Mijn god, nog voor één keer.
Te weten, wat ik toen wist en hebben wat ik had.
Te wezen met diegene, wiens alles ik aanbad.
Verdrinken in het leven, te weten het is goed.
Maar alles achterlatend, alleen omdat het moet.
Het streven naar perfectie, een deur die nimmer sluit.
Omgeven door de liefde, die uit het leven is ontluikd.
Te weten, door te vergeten, een nuchter samenzijn, om na jaren te kunnen zeggen... mijn god wat was het fijn.
In alles zit een waarheid, een kern en een moraal.
Hoe dit alles aan zijn eind komt...
schrijf zelf je verhaal.
Opstaan na het vallen, een keerpunt vanuit jezelf.
Te koesteren wat je lief is, besluit je vanuit jezelf.
Als het leven, om het even, je doet lachen of je huilt.
Zal je altijd kunnen zeggen...
Dat de waarheid ergens binnen in je schuilt.
Het leven oh zo mooi en zo prachtig maar toch soms iets te hard.
Het leven moet je leven.
Vanuit jezelf en uit je hart.
Abonneren op:
Posts (Atom)